Veel van de gesprekken die we voeren beginnen met dezelfde vraag: hoe leren jonge kinderen eigenlijk en hoe worden kinderen die nieuwsgierige onderzoekers van de wereld om hen heen?

Tijdens de voorbereiding van de Tweedaagse van volgende week en de afgelopen studiereis kwamen we die vragen steeds opnieuw tegen: in de gesprekken, in de beeldende verhalen uit Reggio en tijdens de bezoeken op Perron 07.

In deze nieuwsbrief nemen we jullie mee in een aantal van die momenten.

Update – Tweedaagse

Sporen van Reggio Tweedaagse – 14 & 15 mei

De focus van de Sporen van Reggio Tweedaagse is dit jaar ‘Het Wonder van Leren.’
We richten ons op een paar essentiële vragen:

• Hoe leren jonge kinderen, hoe sluit je aan bij hun grote nieuwsgierigheid? 
• Hoe ontdek je hun (impliciete) vragen en interesses?

In deze korte video vertelt Tiziana Filippini over haar bijdrage tijdens de Tweedaagse.

Er zijn nog een paar plaatsen beschikbaar. Schrijf je hier in.

De Nederlandse vertaling van Klei – een handboek is afgerond.

Een bijzonder boek waarin de taal van klei veel meer wordt dan techniek alleen: via het werken met één materiaal ontvouwt zich een bredere blik op leren, onderzoek en de honderd talen van kinderen.

“Elke taal heeft een grammaticale structuur die men moet kennen; ze vraagt om oefening, om proeven en vergelijkingen: alleen zo kan de techniek uitgroeien tot een “taal” die begrippen en ideeën uitdrukt, en soms zelfs tot een poëtische taal wordt. Alleen als een taal rijk en divers is, kan ze overvloeien in andere talen, in vruchtbare aarde vallen en aandachtig luisteren teweegbrengen”

Het is het eerste boek dat je via een van de 100 talen meeneemt in de principes, de filosofie van de Reggio approach. Een gedurfd boek: in een open benadering, een handboek…we zijn dus heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

Het boek van voorzitter van het bestuur van Pedagogiek 07, Anne van Dam, verscheen afgelopen week. Het heet Finding Our Way en is geschreven voor teams om samen een pedagogische visie te ontwikkelen. Een boek vol met prachtige foto’s van de dagelijkse praktijk op Perron, waar de visie en de dagelijkse praktijk heel duidelijk aan elkaar gekoppeld zijn.

Dit jaar zal Uitgeverij Tutti ook het boek With the heart outside uitkomen in een Nederlandse vertaling: het is een beeldverslag over de prachtige tuin van het gemeentelijke kindercentrum Allende (3 – 6 jaar). Tijdens de studiereis van vorig jaar bezochten deelnemers (en ook een deel van het team van Perron 07) dit indrukwekkende centrum. Zoals de titel doet vermoeden heeft dit kindercentrum haar hart buiten……en haalt buiten naar binnen: het atelier van Allende is een imposante verzameling van vindsels uit de natuur. Het team van Perron was zo onder de indruk dat ze bezig zijn met het vergroenen van hun grote zonnige tuin achter hun ‘schooltje’.

Studiereis Oktober 2026

Tijdens de Terugkomdag van de studiereis 2025 was veel uitwisseling en ruimte voor echte ontmoeting. Verhalen kwamen op tafel: deelnemers deelde ervaringen en beelden uit hun eigen praktijk. In de uitwisseling tussen deelnemers werd zichtbaar hoeveel mooie nieuwe impulsen ze aan hun dagelijkse werk gaven. En het was daardoor na het bekijken van Perron 07 een hele rijke inspirerende ochtend voor iedereen.

Wat sterk naar voren kwam, was de behoefte om elkaar te blijven zien en spreken. Om niet alleen verder te ontwikkelen wat je uit Reggio Emilia mee hebt genomen aan beelden, ideeën en verhalen, maar dit samen verder te ontwikkelen in ieders eigen praktijk. Daarom geven we deze dag een nieuwe naam:

Sporen van Reggio: in dialoog

Een dag waar je het Sporen van Reggio schooltje uitgebreid bezoekt, waar we ieders nieuwe impulsen, vragen en ideeën bespreken, maar waar we ook verder zullen bouwen aan een (ecologisch) netwerk.

Voor de studiereis van dit jaar heeft zich al een beetje een bijzonder gezelschap aangesloten:
Vorige sloot een kleine groep onderzoekers en docenten van de Hogeschool Rotterdam zich aan bij de studiereis. Door hun grote enthousiasme sluiten dit jaar meer professionals en docenten aan van de Hogeschool: rond hen lijkt zich een beginnend ecologisch netwerk te vormen.

Dat roept een interessante vraag op:
Kan een gedeelde pedagogische zoektocht zich ontwikkelen tot een netwerk dat verder reikt dan individuele praktijken? Die elkaar vindt, samen denkt en inspireert?

We nodigen iedereen die zich bezighoudt met het leren van jonge kinderen uit om aan te sluiten: juist ook als je nog zoekend bent.

In gesprek met…

Perronista Krista Doornbosch

Krista is sinds 2016 betrokken bij Perron 07. Ze heeft op verschillende perrons (groepen) gewerkt, momenteel op perron 4. Zoals veel perronista’s heeft ze meerdere sporen bewandeld: naast de studie culturele maatschappelijk vorming, is ze afgestudeerd als antropologe. Ze is moeder van 2 kinderen en werkt woensdag – donderdag – vrijdag. 

Wat zie jij als antropoloog wat anderen misschien niet zien in het werk met jonge kinderen?

Als cultureel antropoloog kijk ik naar het gemeenschapsleven, waarin sociale relaties en groepsdynamica onmisbaar zijn. Als mens leer je van de interacties die je hebt met de Ander en de wereld om je heen. Vanuit die blik kijk ik ook naar Perron met de drie participanten; kinderen, ouders en pedagogisch professionals. En vooral in het dagelijks werken met de kinderen en de ouders op mijn vaste groep: perron 4, komt de onderzoeker en verbinder in mij naar boven. Hoe verhoudt elk kind/ouder zich tot de ander? Welke eigenschappen hebben de kinderen? Hoe zet je die verschillen en overeenkomsten tussen kinderen bewust in bij het versterken van de onderlinge relaties en het creëren van leermogelijkheden? 

In de dagelijkse voorbereiding van de dag en de leeromgevingen neem ik deze blik sterk mee: welke kinderen kennen elkaar goed, kunnen elkaar beter leren kennen en wat kunnen ze van elkaar leren? Zo, kan het ene kind een onderwerp onderzoeken door juist te tekenen terwijl de ander graag hardop vragen stelt en gesprekken voert. Die wisselwerking is juist interessant omdat je samen iets in gang zet waardoor je kennis opdoet, ervaringen deelt en daarmee een cultuur opbouwt.

Heeft het Sporen werken je anders laten kijken naar kinderen en ouders, kun je een concreet moment beschrijven?

In 2015 werd ik uitgenodigd voor een kennismakingsochtend als onderdeel van het sollicitatieproces. In de babyruimte, perron 0, ontmoette ik Ruth, nog steeds mijn collega.

Er was een warme, ontspannen sfeer waarbij de ruimte helemaal ingericht was op de beleefwereld van de allerjongsten. Geen hoge boxen, wippertjes of speelplaatsen omringd door hekwerk. Dit was het domein voor de liggers en kruipers.

En toen gebeurde voor mij het magische moment. Ruth had een paar metalen bakjes in een bepaalde volgorde neergelegd, met daarin kleine voorwerpen. Een aanbod voor baby’s om te onderzoeken. Tegelijk legde ze de handelingen van de kleine onderzoekers vast met haar camera.

Een andere aandacht, focus en kijk creëert een andere uitkomst. Wie zijn die kleine mensjes en hoe geven zij vorm aan hun leren? Ik was om. Dit is de plek waar ik wil leren 

Wat zijn wat jou betreft belangrijke componenten van de cultuur op Perron? 

De vele contactmomenten tussen ouders zijn een enorme verrijking en onmisbaar aspect. Tijdens de inloop blijven ouders regelmatig even op de groep en leren zo elkaar, de kinderen en de perronista’s kennen. Doordat er met een vaste dagen arrangement wordt gewerkt, groeit dat contact vanzelf uit tot een netwerk, soms zelfs tot een vriendengroep die blijft, ook als kinderen naar school gaan.

Als ouders vertrouwd zijn op Perron, merken kinderen dat. Er ontstaat een gevoel van: samen zorgen wij voor elkaar. Een ontspannen basis om samen de wereld te onderzoeken.

Wat zie je in je huidige groep voor vragen? Herken je dat in je eigen moederschap?

Ouders nemen hun kinderen serieus, bieden graag allerlei mogelijkheden om samen de wereld te verkennen en spenderen veel tijd samen. Op mijn groep zie ik ouders worstelen met in hoeverre er ruimte is voor eigen inbreng van het kind en wanneer het tijd is om te gehoorzamen.

Ik sta in mijn moederschap niet ver af van de ouders op Perron. Mijn oudste kind is 10 jaar en de jongste 5. Ik herken de vragen, dilemma’s en uitdagingen van ouders en vind het prettig om die zoektocht soms met elkaar te delen.

Tot slot

De vraag hoe jonge kinderen leren, laat zich niet oplossen: alleen (met elkaar) onderzoeken. In het werken met kinderen, in het ontwerpen van je aanbod, de ruimte en in de uitwisseling met anderen blijft die vraag zich telkens opnieuw aandienen.

We hopen met de reis naar Reggio, de beelden uit Italië tijdens de Tweedaagse en door het zien van Perron mensen raken. Want dan begint beweging: in het samen blijven kijken, vragen stellen en opnieuw beginnen.

We ontmoeten je graag… op Perron 07, tijdens de Tweedaagse of in Reggio Emilia.